امینِ زبانِ پارسی؛ از حماسه‌ی طوس تا حکمتِ تمدن‌

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما آبادان، اگر قرن‌ها پیش فردوسی بزرگ، زبان فارسی را از دل طوفان‌های سهمگین تاریخ نجات داد و عجمی را بدین پارسی زنده کرد، زنده ماندن این میراثِ گران‌سنگ در غوغای هجمه‌های جهان مدرن، مرهون نگاهی بود که پاسداری از واژگان را یک جهاد مقدس برمی‌شمرد.

امروز اگر زبان فارسی همچنان با صلابت در جهان طنین‌انداز است، بخشی از این ایستادگی مدیون پیوند میان دو نگاه است؛ نگاهی که از توس آغاز شد و حکیمانه در اندیشه‌ی رهبر شهید به اوج و تکامل رسید. ۲۵ اردیبهشت، مجالی است برای یادآوری این حقیقت که: «زبانِ ما، هویتِ ماست».

رهبر شهید در نگاهی متعالی، زبان فارسی را صرفاً ابزاری برای تکلم نمی‌دید؛ بلکه آن را هویت و شناسنامه‌ی ملی ایرانیان می‌دانست. ایشان با دقتی ستودنی و در تراز یک نسخه‌شناس خُبره، بر صیانت از اصالت این زبان تأکید داشتند و شخصاً در خط مقدم نبرد با هجوم واژگان بیگانه ایستادند. هشدار‌های قاطع ایشان درباره «جایگزینی واژگان غریبه»، برخاسته از این باور بود که شلختگی زبانی، مقدمه‌ی اصالت‌زدایی از یک ملت است.

نقل‌قول ماندگار ایشان که «فارسی، زبانِ معرفت و زبانِ انقلاب است»، تبیین‌گر این واقعیت است که برای جهانی کردن آرمان‌های انقلاب اسلامی، باید زبانی صیقل‌خورده، استوار و ریشه‌دار داشت. ایشان حکیم طوس را «مظهر خرد ایرانی» می‌نامیدند و معتقد بودند پیام انقلاب بر شانه‌های ستبرِ این زبانِ تمدن‌ساز به گوش جهان می‌رسد.

تصاویر ماندگار از دیدار‌های شبانه‌ی رهبر شهید با شاعران و اهالی ادب، فراتر از یک نشست صمیمی، یک کارگاه دقیقِ ویراستاری و نقد ادبی بود. تأمل ایشان بر کلمات و ظرافت‌های شعری، گواهی بر این مدعاست که ایشان «امینِ» راستین زبان پارسی بودند؛ کسی که اجازه نداد غبار فراموشی یا تحریف بر چهره‌ی این میراث کهن بنشیند.